Interview met Ingo Hijnderijckx


  1. Las je als kind veel en welke boeken/genres?

Buiten de verplichte schoollectuur durfde ik wel werk van Edgar Allan Poe, Hugo Claus, Jef Geeraerts, Tom Lanoye en Robert Graves lezen, net als Franstalige werken, voornamelijk over internationale politiek. Maar ik heb altijd eerder een zwak gehad voor … stripverhalen.

  1. Wat korte vragen om de mens achter de auteur beter te leren kennen op een ludieke manier:

  • Koffie of thee?
    Thee, en dan liefst Earl Grey, vergezeld van verse boterhammen besmeerd met tuinconfituur (lacht). (Noot: de auteur alludeert hier op een passage in het boek)

  • IJs of chocolade?
    IJs, maar dan wel artisanaal.

  • E-book of papieren boek?
    Voor de cover en het authentieke karakter: een papieren versie. Voor de handigheid liefst een e-book.

  • Serie of losstaand boek?
    Dat hangt van het thema af. Als ik naar mijn eigen boek kijk bijvoorbeeld, komt er alvast een logisch vervolg waarin dezelfde hoofdpersonages figureren.

  • Eerst de boekverfilming zien of eerst het boek lezen?
    Geen voorkeur. Sommige verfilmingen zijn beter dan het boek en soms is het vice-versa. Verfilmingen zijn uiteindelijk maar interpretaties …

  • Winter of zomer?
    Lente!

  • Thriller of roman?
    Geen uitgesproken voorkeur. Het verhaal primeert.

  • Boekenlegger of pagina omvouwen?
    Pagina omvouwen.

  • Vind je de cover van een boek belangrijk?
    Ja, die moet zo representatief mogelijk zijn, ook al is dit soms geen makkelijke opgave.

  • Kijk je wel eens aan het einde van een boek om te zien hoe het afloopt?
    Alleen als het verhaal niet opschiet of me niet boeit, durf ik eens doorbladeren.
 
  1. Hoe ben je op het idee gekomen voor je boek Scarcity?

Wellicht door mijn huidige drukke job in de privésector was ik niet in staat om op een handige manier mijn latente angsten en bezorgdheden voor mijn opgroeiende tienerdochters in deze snel veranderende wereld met hen te delen. Mijn boek is misschien een soort neurotisch arrangement met een boodschap voor hen. Ik hoop wel dat ze het nu eens willen lezen (lacht). In feite is Scarcity niet alleen voor mijn dochters bedoeld, maar voor zoveel mensen die ik gekend heb en waarvan ik hield.

  1. Waar haalde je inspiratie en ideeën voor je boek?

Via mijn job, mijn opleiding en opvoeding enerzijds en anderzijds door de soms gekke verbanden die je kan leggen met je eigen evolutie in deze verkleinende wereld.

  1. Hoe beleefde je de research die aan het verhaal voorafging?

Mijn research was louter opportunistisch in functie van de evolutie van het scenario. Het onderscheid tussen realiteit en fictie bewandelt soms een flinterdunne lijn in het verhaal, maar voor alle duidelijkheid: het is wel degelijk compleet verzonnen. Het mooiste compliment van één van de proeflezers was dat je niet meer wist wat nu fictie of realiteit was, vooral omdat de grote krijtlijnen van het verhaal gebaseerd zijn op reële feiten en gebeurtenissen. Dat was en is inderdaad de bedoeling.
  1. Zijn de karakters gebaseerd op bestaande personen?

Verschillende personages zijn gebaseerd op personen die ik ken en kende. Daar zijn zeker geen werkcollega’s of mijn ouders bij (lacht). Vooral het personage Pierre is voor mij bijzonder en gebaseerd op een zeer dierbare vriend en studiegenoot die helaas in de Verenigde Staten overleden is. Zijn rol is dan ook symbolisch in de ontknoping.

  1. Kan je je inleven in het hoofdpersonage van Scarcity, Gilles Descamps?

Wel, het begin van het verhaal is licht autobiografisch. Als kind heb ik namelijk een deel van mijn jeugd doorgebracht in het bewuste huis aan de Kustlaan 170 in het Zoute, dat er vandaag nog steeds staat. Daarna houdt enige gelijkenis in het verhaal in feite min of meer op. Zo was en is de verhouding tussen mij en mijn ouders van een totaal andere aard.

  1. Wat is je favoriet hoofdstuk uit het boek?

Ik heb er wel een aantal (lacht). Maar mijn voorkeur gaat uit naar ‘De heer Terlinden’, ‘Mister X' en ‘My good old time buddy Karel’. Het eerste hoofdstuk omdat het de evolutie schetst van Gilles die alleen maar kan vaststellen dat hij afhangt van de willekeur van een ab initio vooringenomen stijve bankier die ik doelbewust vrij stereotiep geschetst heb. Het tweede hoofdstuk omdat het het corrupte karakter en de nebuleuze wereld van de onstilbare geldhonger illustreert ten koste van elke vorm van menselijkheid. En het laatste hoofdstuk omdat het de menselijke dimensie van echte vriendschap illustreert.

  1. Vertel waarom iedereen jouw boek zou moeten lezen.

Met enige vrees heb ik die vraag ook aan menig proeflezer gesteld. Uit hun reacties begreep ik dat Scarcity een spannend en beklijvend boek blijkt te zijn dat je niet kan neerleggen. Je beleeft de intense strijd en vastberadenheid van het hoofdpersonage en ervaart zijn bittere wanhoop in de zoektocht naar zijn enige dochter. Het verhaal neemt je mee langs historische en ook internationale politieke feiten en wil boeien en verrassen door ze te plaatsen in een hedendaagse context die – ironisch genoeg – actueel blijft. Tegelijk is het de bedoeling dat het verhaal je eerlijk ontroert en raakt. Dit alles gewikkeld in een warme, nostalgische cocon.

  1. Staat er een verfilming gepland van Scarcity?

Dit lijkt me vrij voorbarig voor een eerste boek, dus neen, niet onmiddellijk. We zullen afwachten of het vervolgverhaal evenzeer in de smaak valt als Scarcity. Mocht dat zo zijn, dan leent het verhaal zich volgens mij zeker tot een verfilmbaar plot. Maar voorlopig blijft het nog even “wishful thinking”. Ambitie lijkt me niettemin gezond (lacht).

  1. Je hebt dus al plannen voor een vervolgverhaal?

Daar ben ik al een tijdje mee bezig. Het vervolgverhaal draagt de titel Moira en is dus duidelijk de opvolger van Scarcity. Persoonlijk vind ik de verhaalwendingen nog spannender. De proeflezers kijken er in ieder geval al naar uit om het na voltooiing direct in handen te krijgen, wat me bijzonder plezier doet.

  1. Is Moira het slot?

Om het hele Scarcity verhaal een gepast einde te geven, komt er meer dan waarschijnlijk een slotverhaal. Voorlopig heb ik alvast een titel in mijn hoofd, gebaseerd op een nummer van de Britse popgroep The Smiths. Raden staat vrij (lacht).

  1. En tot slot: heeft schrijven je leven veranderd?

Neen, op zich niet, denk ik. Hopelijk verruimt het de denkwereld van een paar enkelingen, maar zelfs dat klinkt nogal pretentieus, want het was niet mijn initieel streven. We zijn zeker God de vader niet, integendeel.